Desire Lines

Desire Lines (of olifantenpaden) zijn de informele wegen die ontstaan wanneer mensen de bestaande richtingen negeren om hun eigen pad in te slaan. Gebaseerd op Sara Ahmeds Queer Phenomenology (2006) verkent dit speelse kortfilmprogramma hoe landschapsarchitectuur een manifestatie van machtsongelijkheden kan zijn en hoe het queeren van de publieke ruimte kan leiden tot vrijheid.

Morgenkreis (2025, Basma al-Sharif) en Parish (2025, Eóin Heaney) begeleiden ons in de rituelen van rouw bij een veranderende omgeving. Met Verdigris (2025, Chloe Brenan), Limits and Demonstrations (2025, Olivia Normile) leren we het infrastructurele geweld van o.a. de Parijse stadsplanning zien, terwijl Collectif Faire-Parts Speech for a Melting Statue (2023) intervenieert in de koloniale restanten binnen Brussel. Zo doende wordt de stad een politieke arena die zich naar de hand laat zetten van diens bewoners.

Na de vertoning volgt een Q&A met filmmakers Chloe Brenan, Olivia Normile en Collectief Faire-Part.

Ism kunstenorganisatie aemi.