Wat als een film niet alleen iets toont, maar je ook verplicht bent om actief mee te kijken? Peter Watkins (1935-2025) wantrouwde de passieve toeschouwer die mainstream media volgens hem maar al te graag van dienst is. Cinema was voor hem eerder een krachtig middel om mensen in beweging te brengen. In La Commune (Paris, 1871) worden we in het register van een televisiereportage meegenomen naar een verlaten fabriek, waar ruim tweehonderd deelnemers de Parijse Commune van eind de 19de eeuw opnieuw tot leven wekken.
Met films als Punishment Park (1971) en Edvard Munch (1974) herneemt Watkins in La Commune zijn pseudodocumentaire stijl waar historische (of toekomstige) gebeurtenissen door een fictieve cameraploeg worden gevolgd. Het resultaat is een vijf uur durende film die weigert bij de aftiteling te stoppen. Even onstopbaar is collectief Le Rebond pour la Commune, dat als cast en crew aan de film meewerkte, en nog steeds blijft samenkomen om met discussies de film op het heden te betrekken.
Na de vertoning volgt een gesprek met enkele leden van Le Rebond.
i.s.m. Sabzian