Donkere Spiegel (2025)

Musicoloog en antropoloog Björn Schmelzer staat bekend om zijn onorthodoxe omgang met polyfone muziek, maar minstens even eigenzinnig zijn de gedachten die hij errond weeft. Daar sluipt steeds weer hetzelfde beeld binnen: het monsterlijke. Abjecte identiteiten die niet passen, maar ontsporen en gevestigde normen uitdagen. Diezelfde ongemakkelijke tegendraadsheid herkent Schmelzer al jaren in het kunstkritische, filosofische en literaire werk van Frank Vande Veire.

In Donkere Spiegel brengt Schmelzer, ook als cineast, een caleidoscopisch portret van Vande Veires denkwereld. De film toont een flitsend samengestelde denkruimte waarin fragmenten uit films, literatuur en filosofie botsen op Vande Veires eigen woorden. Hij spreekt over de vreemdheid van taal, over de mens zijn interne contradicties, over kunst en literatuur die zich koppig verzetten tegen vereenvoudiging.

De gesprekken ontstonden in een kwetsbaar moment, toen Vande Veire ernstig ziek was en alles zich noodgedwongen online afspeelde. Wat dreigde te verbrokkelen, kreeg echter vorm als een helder en tastend filmessay.

Na de vertoning volgt er een Q&A met Björn Schmelzer en Frank Vande Veire.