Film-Plateau: L’Atalante (1934)

Een pasgetrouwd koppel, een scheepsjongen, een doorgewinterde matroos en diens krolse katten. Samen proppen ze zich in de benauwde kajuiten van een rivierboot die loom door de Franse waterwegen glijdt. Terwijl de spanningen oplopen en de erotiek zachtjes borrelt, lonkt de buitenwereld verleidelijk aan de oever. Maar het narrenschip vaart koppig verder door mist en motregen, langs verlaten pakhuizen en oevers die eerder fluisteren dan spreken.

L’Atalante voelt aan als een dagdroom die je niet helemaal kan plaatsen en “ruikt naar vuile voeten,” aldus François Truffaut. In Jean Vigo’s enige langspeelfilm vloeien sociale kritiek, zinnelijke lyriek en speelse surrealiteit moeiteloos in elkaar over. Vigo, zoon van een notoire anarchist, liet een film na die niet valt te categoriseren en na zijn vroege dood liefdevol werd opgepikt door de Nouvelle Vague. Ook vandaag nog blijft L’Atalante’s invloed doorstuwen met o.a. superfan Leos Carax. Duik in deze vochtige kajuit-allegorie en ontdek waarom Vigo ‘de belichaming van cinema’ wordt genoemd.

Deze vertoning is gekoppeld aan de lancering van het boek Barge Life (2024), een filosofische uiteenzetting van L’Atalante, en wordt ingeleid door auteur Florian Deroo.