Milestones: Une Simple Histoire (1959)

Marcel Hanouns langspeeldebuut, Une Simple Histoire, volgt de omzwervingen van een alleenstaande moeder en haar dochter door Parijs. In een wanhopige zoektocht naar werk en onderdak trekken ze van het ene hotel naar het andere, tot een neerwaartse spiraal van tegenslagen hen uiteindelijk op straat doet belanden. In een observerende stijl die invloeden van het neorealisme combineert met een haast spiritueel minimalisme dat hij deelt met zijn tijdgenoot Robert Bresson, biedt Hanoun een melancholisch portret van een wereld waarin individualisme en uitsluiting de bovenhand halen. In opdracht van de televisie en met een beperkt budget, legt de van oorsprong Tunesische filmmaker een esthetische vernieuwingsdrang aan de dag die zich vooral uit in een vormelijke speelsheid en de narratieve inzet van geluid in een flashback structuur.

Hoewel Hanouns films en de vele teksten die hij schreef lof oogstten bij filmmakers als Jonas Mekas en Jean-Luc Godard, kreeg hij nooit dezelfde aandacht als zijn tijdgenoten. Zijn compromisloze houding, niet alleen bij het maken, maar ook bij het distribueren van zijn films, dreef hem de obscuriteit in. Slechts sinds enkele jaren wordt Hanoun erkend voor zijn esthetisch iconoclasme dat mee het pad effende voor de Franse Nouvelle Vague, die hem uiteindelijk zou overschaduwen.

Ism Sabzian
__________________________________________________________________

ENGLISH Marcel Hanoun’s feature debut, Une Simple Histoire, follows the wanderings of a single mother and her daughter through Paris. In a desperate search for work and shelter, they move from one hotel to another, until a downward spiral of misfortune eventually leaves them on the streets. In an observational style that combines influences of neorealism with an almost spiritual minimalism shared with his contemporary Robert Bresson, Hanoun offers a melancholic portrait of a world in which individualism and exclusion prevail. Commissioned by television and working on a limited budget, the Tunisian-born filmmaker displays an aesthetic drive for innovation that manifests itself primarily in formal playfulness and the narrative use of sound within a flashback structure.

Although Hanoun’s films and the many texts he wrote garnered praise from filmmakers such as Jonas Mekas and Jean-Luc Godard, he never received the same attention as his contemporaries. His uncompromising stance, not only in making but also in distributing his films, drove him into obscurity. It is only in recent years that Hanoun has been recognised for his aesthetic iconoclasm, which helped pave the way for the French Nouvelle Vague, a movement that would ultimately overshadow him.