Olivia and the Clouds (2024)

Sommige liefdes verdwijnen niet. Ze verstoppen zich. Onder een bed, bijvoorbeeld, waar ze zachtjes ademen tussen stof en herinnering. In deze kleurrijke collagefilm schenkt Olivia bloemen aan de geest van een oude geliefde, in ruil voor troostende regenwolken.

Rond haar dwarrelen andere verhalen. Barbara verzint fantastische leugens om afwijzing draaglijk te maken. Mauricio zakt letterlijk weg in schuldgevoel. Ramón wordt verliefd op een pratende kamerplant die verdacht veel op Olivia lijkt. De film speelt vakkundig met het zogeheten Rashomon-effect: één gebeurtenis kent meerdere versies, die allemaal tegenstrijdig zijn en toch even geloofwaardig. Zodoende cirkelt de film rond zichzelf en verschuift van perspectief alsof de gevoelens van de personages zelf aan het woord zijn.

Ook de beelden weigeren stil te blijven. Dit experimentele debuut van Tomás Pichardo Espaillant verweeft stop-motion animatie, grafische schetsen en claymation tot één geheel. Verschillende animatoren droegen bij aan de film en visualiseren het botsen, samenvloeien en verdwijnen van herinneringen. Het eindresultaat is een dromerige collage over verlangen, verlies en de koppige schoonheid van verloren liefde.

__________________________________________________________________

ENGLISH Some loves do not disappear. They hide. Under a bed, for example, where they breathe softly between dust and memory. In this colourful collage film, Olivia gives flowers to the spirit of an old lover in exchange for comforting rain clouds.

Other stories swirl around her. Barbara invents fantastic lies to make rejection bearable. Mauricio literally sinks into guilt. Ramón falls in love with a talking houseplant that looks suspiciously like Olivia. The film skilfully plays with the so-called Rashomon effect: one event has multiple versions, all of which are contradictory and yet equally credible. In this way, the film circles around itself and shifts perspective as if the characters' feelings themselves were speaking.

The images also refuse to remain still. This experimental debut by Tomás Pichardo Espaillant interweaves stop-motion animation, graphic sketches and claymation into a single whole. Various animators contributed to the film, visualising the collision, merging and disappearance of memories. The end result is a dreamlike collage about longing, loss and the stubborn beauty of lost love.